Deze week wordt de 25 miljoenste stamceldonor geregistreerd
in het wereldwijde register. Maar Nederland blijft in dit bestand enorm achter,
met maar 55.000 donoren. Hoe dat komt, wat daarvan de gevolgen zijn en hoe je
stamceldonor wordt, zocht ik uit in de radioserie: 'Leve de Stamceldonor'.
Aflevering 1 Met o.a. de 88 jarige professor Jon van Rood, die
ooit betrokken was bij de 1ste succesvolle stamceltransplantatie en zich hier nog iedere
dag vol passie voor inzet.
Aflevering 2 Met het verhaal van Boudijn Joling die zijn stamcellen vorig jaar doneerde.
Aflevering 3 Opmerkelijk: in Nederland blijkt niemand verantwoordelijk voor het werven van stamceldonoren!
Aflevering 4 De gevolgen voor patiënten van het Nederlandse stamceldonoren tekort.. Met name allochtone Nederlanders vinden zelden een geschikte donor.
Aflevering 5 D66 Tweede Kamerlid Pia Dijkstra wil met Kamervragen aan minister Schippers van Volksgezondheid, het tekort aan stamceldonoren op de politieke agenda zetten.
Het is het belangrijkste zakencentrum van Nederland en er werken duizenden mensen, maar er wonen ook mensen. De Zuidas is een bijzondere Minimaatschappij. Ik verbleef er een week. Waar normaal de verhalen voor het oprapen liggen was dat anders op de Zuidas, daar zijn ze in eerste instantie niet zo happig op een microfoon. Maar met wat hulp en vele telefoontjes en mailtjes met persvoorlichters is het toch gelukt verschillende interessante 'bewoners' te spreken.
Luister maar:
Maandag Olivier Otten (HelloZuidas) en Daniëlle Weeling (BlauweEngel) Dinsdag mevr Griffioen (bewoner) en Jaap van Rhijn (Colliers International) Woensdag o.a. Maarten C. Smit (ABN AMRO) Donderdag Lieselot Oosterkamp (Baker & MC Kenzie) en Jan Schouten (gemeente reiniging) Vrijdag Chris Buijink (Nederlandse Vereniging van Banken) en Klaas de Boer (Gemeente Amsterdam)
Sommigen vinden ze lelijk en altijd ordinair: tatoeages. Maar ze zijn mateloos populair. Voor mijn eerste reportageserie in De Ochtend op Radio1 verdiepte ik me in de wondere wereld van de blijvende lichaamsversiering. Reportage 1
Je kunt voor een paar tientjes een tatoeëer-machientje kopen op marktplaats. Veel mensen doen dat en gaan aan de slag als 'thuisprikker', auw..: Reportage 2
Dat mag dus niet, maar erger is het dat je zonder enige ervaring ook als officieel door de GGD goedgekeurde tatoeëerder ook aan de slag kunt.. Reportage 3
Zelfs de inspecteur van de Nederlandse Voedsel en Warenautoriteit vindt dat er sprake is van schijnveiligheid! Maar stel dat je toch een tattoo wil, hoe voorkom je dan dat het net zo pijnlijk wordt als in de tweede reportage? Reportage 4
Ja hoor!
Ik blog er alleen niet meer over.. M'n laatste post is al weer een jaar geleden zag ik net. Zal ik dan nu ook maar niets posten? Ach weet je wat het is: ik doe zoveel leuke dingen, dat het niet bij te houden is! Ik zet het natuurlijk wel steeds op Twitter en Facebook, maar kom er niet aan toe dan ook nog hier wat aan te maken.
Nou nu dan toch. Naast m'n wekelijkse vrijdagrubriek in Knooppunt Kranenbarg op Radio2: 'Fluitend het weekend in' en de standaard verslaggeving, deed ik de afgelopen tijd namelijk verslag van 2 bijzondere evenementen.
Gehuld in een gouden jasje ging ik voor Radio2 naar de Olympische Spelen in het Russische Sotsji. Ik maakte er verhalen over 'De achterkant van de medaille' samen met sporters, begeleiders, wetenschappers en supporters. Zonder officiële accreditatie was dat een heerlijke uitdaging om vanaf de figuurlijke zijlijn verhalen te maken over de sport passie van al die verschillende mensen.
Zonder gouden jasje maar met oranje broek en officiële accreditatie mocht ik verslag doen van de eerste Koningsdag. Live in Cappuccino op Radio2 mocht ik verslag doen vanaf de route die de Koninklijke familie aflegde door De Rijp.
Toegegeven, ik ben koningsgezind. Van kinds af aan kijk ik ieder jaar weer uit naar 30 april. Maar dit jaar met de Troonswisseling is het wel heel bijzonder..
Verslag doen van het koninklijke bezoek op Koninginnedag in Middelburg vond ik twee jaar geleden al een hele eer. Nog mooier was het om (destijds) kroonprins Willem Alexander te interviewen of een half jaar geleden nog zijn jongste broer prins Constantijn.
Maar goed, voor Radio2 mocht ik dit jaar de hele dag verslag doen vanuit het persvak (waar maar een tiental journalisten in mocht) op de Dam in Amsterdam. Zo gaaf! Onder het balkon van het Koninklijk paleis en bij de ingang van de Nieuwe Kerk. Wow! Daar stond ik dan:
Als verslaggever voor Knooppunt Kranenbarg op Radio2 kom je nog al ergens..
Nu ben ik niet zo goed in archiveren, maar mijn plan is om al die items met bijzondere mensen op bijzondere plekken op internet te zetten.
Wat ik zoal heb gemaakt en maak zal dus hopelijk hier te beluisteren zijn!
Bijna een heel jaar niets gepost.. Dat betekent niet dat er niets gebeurt, sterker nog ik ben drukker dan druk. Olympische Spelen in Londen Top2000 TV noem maar op.
En nu was ik bij de opnames van het Koningslied in de Wisseloordstudio's.
Bijzonder om al die artiesten met zoveel toewijding bezig te zien! Terug luisteren kan hier!
Het staat allemaal op band.
Nog even wachten en dan is het zover.. 30 april sta ik in ieder geval voor Radio2 met m'n neus vooraan op de Dam!
Wat is er mooier dan wielrennen of radiomaken? Wielrennen én radiomaken! Dat doe ik nu al weer voor het vierde jaar voor Knooppunt Kranenbarg tijdens Alpe'd Huzes! Het levert veel geld op voor KWF Kankerbestrijding. Dat niet alleen op de Alpe d'Huez maar ook tijdens een voorbereidende training op de Cauberg! Luister maar!
In de nieuwsvraag op Knooppunt Kranenbarg vroegen we 'wat betekent het voor je dagelijks leven als je arm bent?' We werden die dag veel gebeld door luisteraars met schrijnende verhalen.. De verhalen waar we naar op zoek waren. Maar er belden ook mensen die ons vertelden over particuliere initiatieven om elkaar te helpen. Daar was in de uitzending geen plaats voor. Toch was me één verhaal wel erg opgevallen, het verhaal van Herman Farenhorst en zijn kerstpakketten voor armen. Een week later kon ik een kijkje bij hem nemen in zijn loods in Amsterdam. Ongelofelijk om te zien hoe hij tientallen mensen mobiliseert. Later die middag kon ik met hem mee om een kerstpakket te bezorgen bij een arm gezin. De armoede van het gezin is met het kerstpakket niet opgelost, maar door de inspanning van al die vrijwilligers hebben zij toch een klein licht puntje kunnen ervaren. Ik hoop dat, door dit verhaal op de radio te vertellen, ook anderen geïnspireerd raken om samen in actie te komen.
-Mag best wat ruis hebben, het hoeft niet ‘mooi’. -Is geen tv. Soms is tv het wel. -Spreekt tot de verbeelding. -Kan een uur durende documentaire zijn, maar ook een 10 seconden durende live toevalstreffer. -Daar hoef je niet goed voor te kunnen luisteren. -Kan gemaakt worden door mensen zonder radiohoofd. -Is meestal gelul. -Niet alleen bij rampen. -Hoe meer stemmen, hoe meer vreugd. -Zorgt er voor dat je aan niets anders toekomt. -Dat heb ik nog nooit gehoord. -Reportofoon, WZ, Comrex of gewoon even mobiel inbellen. -Biertje?! Dat geluid alleen al.. -Daar moesten we maar eens wat mee gaan doen!
Een half miljoen mensen trokken naar Amsterdam voor de huldiging van het Nederlands elftal. Zelf vond ik het toch raar.. Je wordt 2de op het WK en Nederland loopt massaal uit alsof we wereldkampioen zijn geworden. Wat moeten we organiseren als dat laatste over bijvoorbeeld vier jaar werkelijk gebeurt?! De dag na de finale stond ik naast de landingsbaan op Schiphol waar de spelers arriveerden. En toen de dag van de huldiging.. Op naar de hoofdstad en de Herengracht. Lopend naar het Museumplein zag ik meerdere mensen in de gracht zwemmen. Wat een groots onthaal voor de spelers.. Op het Museumplein sprak ik live op Knooppunt Kranenbarg Bernard Welten, de Amsterdamse politiekorpschef, ik heb hem nog nooit zo vrolijk gezien. Burgemeester Van der Laan had vooral een nat pak.
De beklimming begint vanuit het dorp Le Bourg d'Oisans en telt 21 haarspeldbochten. Dat betekent 14 kilometer lang omhoog fietsen met een gemiddelde stijging van maar liefst 8%!! Ja, dat is Alpe d’HuZes! Alles voor het goede doel KWF Kankerbestrijding!En er moet getraind worden!!
Daarom nam ik Ruth Jacott op sleeptouw, die al jaren niet meer op een fiets had gezeten..
Op vrijdagmiddag 7 mei kreeg een selectie van onze PowerVrouwen een clinic door meervoudig wereld- en Olympisch kampioene Marianne Vos. Helaas konden niet alle PowerVrouwen erbij zijn. Marianne leerde de renners 'sur place', maar ook om de bochten op de Alpe d'Huez ruim te nemen omdat je daar kunt herstellen. Ik deed verslag van de clinic.
Op Tweede Pinksterdag ben ik met onze Powervrouwen Wendy van den Ham, Petra van Tongeren, Ruth Jacott en Helga van Leur op de Cauberg gaan trainen! Er werd vele malen omhoog geklommen, er werd flink gezweet en met de speciale KWF collectebus werd ook nog geld opgehaald! Luister hier!
De laatste training voor ons vertrek naar Frankrijk met wereldkampioen boksen Esther Schouten die zelf kanker overleefde. Op de dijk tussen Hoorn en Volendam.. beluister het hier!
Wat is radio zonder een radio? Gisteren heb ik een kleine handzame radio van Freeplay gekocht. Ja, ook dat is (een) #mooieradio. Omdat het ding op zonne-energie werkt hoef ik niet meer van stopcontact naar stopcontact. Non-stop speelt ie vanaf het moment dat ik wakker word, overal waar ik in huis ga!
Wat is mooie radio? Het is een vraag die ik nog steeds niet goed kan beantwoorden, ook al ben ik er al jaren in m'n hoofd en op de radio mee bezig. Het is iets anders dan goede radio. Goede radio zou ik simpelweg omschrijven als radio die de boodschap doelmatig overbrengt naar de luisteraar. Dat doet ieder programma op z'n eigen manier, voor z'n eigen doelgroep. Daardoor zijn er grote verschillen te beluisteren als je de Nederlandse ether afstruint, maar de grote verschillen hoeven nog niet te betekenen dat het één beter is dan het ander.
Maar wat is dan mooie radio? Ik twitter dagelijks over radio. Vaak zet ik in zo'n bericht de volgende hashtag #mooieradio. Dat doe ik natuurlijk niet als ik dat wat ik hoorde helemaal niets vind. Dat doe ik op die momenten waarop dat wat op de radio te beluisteren was niet enkel en alleen mijn oor wist te bereiken. Maar ja, wanneer gebeurt dat? Wanneer ga je op het puntje van je stoel zitten? Wat moet er op de radio gebeuren om mij als luisteraar te raken?
Een definitief antwoord op die vraag heb ik nog steeds niet. Wel weet ik dat een 'echt' verhaal, een deel van het antwoord is. Net als: een goede vraag, een stilte, een mooie stem, een werkelijk betrokken geïnterviewde of 'een nieuw geluid'.
Maar met die wetenschap ben ik er nog niet als radiomaker. Elke situatie is anders -dat geeft beperkingen, maar ook kansen. Zo was ik twee dagen na de val van kabinet Balkenende IV bij paleis Noordeinde om live verslag te doen van de politici die de koningin bezochten. In de stromende regen tussen tientallen andere journalisten. Op zo'n moment kun je je geen fout permitteren. Maar moet je je dan conformeren aan de ongeschreven regels van de Haagse kaasstolp?! Want die schrijven voor dat je alleen vraagt 'wat heeft u tegen de koningin gezegd' en 'hoe moet het nu volgens u verder?' Als je m'n live bijdragen terug luistert, hoor je volgens mij direct wat wel en niet werkt. Nog zo'n vraag, had ik dit live moeten vertellen?
Niet minder hectisch was het in Haarlem waar de Olympische sporters werden gehuldigd. Ik had precies een kwartier de tijd om er zoveel mogelijk te interviewen terwijl ze 400 meter door de binnenstad van Haarlem liepen -omringd door supporters en beveiligingsmensen. Dat maakte het niet gemakkelijk, en dat hoor je helaas terug, maar in dit geval is iets beter dan niets vrees ik..
Veel minder hectisch was het in Almere tijdens de gemeenteraadsverkiezingen. Ik had van te voren een duidelijk plan. Had me ingelezen. Kon ter plekke voorgesprekken houden met de mensen die ik live zou gaan interviewen. Daardoor weet je welke vraag wel 'werkt' en welke vraag je beter niet kan stellen. Niets stond mij meer in de weg om mooie radio te gaan maken.. zou je denken. Maar helaas -en dat is tegelijkertijd het leuke van live radiomaken- vlak voor mijn eerste live-bijdrage hield de Comrex (zendapparatuur) er mee op.. Samen met de voorzitster van het stembureau rende ik naar buiten om het daar alsnog te proberen. Maar helaas ook daar kon ik geen verbinding met Hilversum maken. Er zat niets anders op dan haar met m'n mobiele telefoon te interviewen (voor de goede verstaander, een mobieltje heeft kwalitatief een veel mindere microfoon). Beluister het hier, oordeel zelf.
Een uur later ging ik nog een keer live om de negentienjarige Gwen ter Bruggen te interviewen die voor het eerst zou gaan stemmen. Graag had ik haar met m'n microfoon willen volgen tot vlak voor het stemhokje. Maar dat durfde ik niet aan vanwege de broze verbinding met de comrex. Toch werd het een mooi gesprek. In het voorgesprek was Gwenn heel openhartig over haar sympathie voor de PVV. Met treffende voorbeelden kon ze me uitleggen waarom zij en haar vrienden vinden dat er 'iets moet worden gedaan aan veiligheid en de buitenlanders'. Eenmaal live gaf ze de voorbeelden ook, al hoe wel..
Woensdag 23 december bepaalde de rechter in Utrecht dat Laura niet uit huis wordt geplaatst. Zij mag bij haar vader blijven en zich voorbereiden op de grote zeilreis om de wereld. Iedereen blij: Laura, vader, Kinderbescherming en Jeugdzorg. Behalve haar moeder. Zij verliet woensdag de rechtszaal vroegtijdig en hevig geëmotioneerd.
Als verslaggever heb ik de zaak gevolgd en veel met de moeder, Babs Müller, gesproken. In het gesprek dat ik voerde met Dayenne Schuring van Bureau Jeugdzorg kwam me dat van pas. Woensdagavond toen ik net thuis kwam van de zitting in de Rechtbank Utrecht, belde de moeder van Laura mij op. De dag ervoor hadden we al lang met elkaar gesproken en ook nu wilde zij graag háár kant van het verhaal met me delen.
Laura's moeder maakt zich zorgen om haar dochter en de zeilreis die zij wil maken. Maar zij wil vooral het contact met Laura behouden en verbeteren. Zij houdt van haar dochter. De zeilreis staat een goed contact in dit geval in de weg. Want zolang zij het ouderlijkgezag -en dus ook de verantwoordelijkheid voor de zeilreis- heeft, geeft dat zoveel verschil van mening en onenigheid, dat dat de goede relatie verstoord. Daarom heeft ze besloten het ouderlijkgezag over haar 14 jarige dochter geheel aan de vader over te dragen. Een bijzondere stap, maar in tegenstelling tot andere berichtgeving de volgende morgen, juist met als doel de band met haar dochter te herstellen.
De gemeente Amsterdam had in 2002 nóóit het groene licht mogen geven om de Noord-Zuidlijn aan te leggen! Sterker: Het college burgemeester & wethouders had het besluit tot aanleg niet eens mogen vóórleggen aan de raad. Dat concludeerde de enquêtecommissie, die onderzoek deed hóe de aanleg van de nieuwe metrolijn zó uit de hand heeft kunnen lopen. Het rapport van de commissie telt veertig veelal zeer kritische conclusies.
Geen betere plaats om de stemming onder Amsterdammers te peilen dan op de pont tussen Amsterdam-Noord en -Zuid, dachten we op de redactie van Knooppunt Kranenbarg Dus sprong ik in de trein naar de hoofdstad. Ik had precies anderhalf uur voordat ik live op Radio 2 te horen zou moeten zijn. In de trein had ik even de tijd om wat ANP berichten met conclusies van de enquêtecommissie te lezen. Aangekomen bij de pont had ik twee zorgen. Blijft de verbinding met Hilversum werken terwijl ik met de pont van de ene naar de andere kant vaar?! En -niet geheel onbelangrijk- willen de forensen op de pont wel iets zeggen, als ik 'live' een microfoon onder hun koude neus duw?! Uh.. nee, ik had ook nog een derde zorg: hoe bevries ik niet?!
Het is nu al hét media-evenement van het jaar: de herdenkingsbijeenkomst voor de overleden popicoon Michael Jackson in het Staples Center in Los Angels. En daar mocht ik als 'broekie' bij zijn om er verslag van te doen. Een ervaring die zich niet in een paar regels laat omschrijven. Een ruime week eerder stond ik nog 'gewoon' in Amsterdam om verslag te doen van de emotionele herdenkingsbijeenkomst in de platenzaak. En nu was ik op een vroege zondagmorgen met het vliegtuig naar Los Angeles gevlogen. Het ticket was nog geen twaalf uur voor de vlucht geboekt. De beslissing om er heen te gaan was op het laatste moment genomen.
Eenmaal geland en in-gecheckt in mijn hotel, ben ik direct richting Staples Center gelopen. Nog nooit eerder zag ik zo veel journalisten bij elkaar. Zo veel camera's en microfoons, zo enorm veel 'straalwagens'. De bouw van de perstribune tegenover Stapels Center was al in volle gang. Voor het grote zilverkleurige gebouw stond een lange rij fans. De meeste afkomstig uit Los Angels of een 'buurgemeente'. Maarliefst twee uur stonden zij te wachten om hun boodschap voor Michael Jackson op het grote billboard te schrijven. Later die week bleek een bord niet genoeg, en volgden een tweede, derde, vierde, vijfde en een zesde extra brede.
Het werk van een verslaggever is op zo'n moment betrekkelijk eenvoudig; je moet praatjes aanknopen, veel praatjes aankopen. Uiteraard sprak ik fans aan -ook de Nederlandse fans bleken trouwens naar Los Angeles te zijn afgereisd. Police officers bleken ook bijzonder spraakzaam en vriendelijk. In tegenstelling tot de gemiddelde Nederlandse collega zeiden zij niet voortdurend: 'dat moet u aan de persvoorlichter vragen'. Maar voor het echte nieuws waren de gesprekjes met collega journalisten het meest nuttig. Sander Warmerdam van de NOS, die een paar uur na mij in L.A. arriveerde, zag het nieuwste nieuws vrijwel direct op zijn Amerikaanse mobiel. Met hem kon ik heel fijn samenwerken. We hielpen elkaar aan de laatste informatie, maar bovenal was hij een geweldige sparringpartner.
Na een korte nacht ging ik voor het eerst live:
Ook de tweede nacht in L.A. deed ik nauwelijks een oog dicht. Want niet alleen Knooppunt Kranenbarg wilde mijn verslagen, maar ook BNR Nieuwsradio en provinciale omroepen zoals RTV Rijnmond en RTV Utrecht. En ook de NCRV collega's van het Radio 1 programma Lunch!, zij wilden het vooral hebben over het mediaspektakel:
Het onverwachte en trieste nieuws over de dood van Michael Jackson, is voor de Nederlandse fans moeilijk te bevatten. Geëmotioneerd en vol ongeloof zijn zij de dag na het nieuws samengekomen in platenzaak Fame in Amsterdam om het verdriet te delen. The King of Pop was hun grote idool. Ik had me verschillende voorstellingen gemaakt van het samenzijn, terwijl ik op weg was naar Amsterdam. Maar als ik als verslaggever platenzaak Fame binnenloop, ben ik toch verrast door de diepe bedroefdheid. Verspreid over de eerste verdieping van de winkel zitten en staan fans bij elkaar te huilen. Er wordt een minuut stilte gehouden. Zijn muziek wordt gedraaid. Er worden herinneringen opgehaald. Maar de tranen worden er niet minder om. Als ik even daarna naar Madame Tussaud ga, om het wassenbeeld van Michael Jackson te bekijken tref ik ook daar trouwe fans. Ze tekenen het condoleance register en gaan met het beeld op de foto. Ook toeristen schuifelen voorbij. Sommigen schrikken toch even als ze de hoek om lopen en het beeld daar zo 'levensecht' zien staan. Ik vind het bijzonder om te zien dat de fans zo oprecht verdrietig zijn. Mooi om te zien dat ze samen het verdriet delen.
Luister hier naar het eerste verslag dat ik deed in Knooppunt Kranenbarg.
Aflevering 1 Met o.a. de 88 jarige professor Jon van Rood, die
ooit betrokken was bij de 1ste succesvolle stamceltransplantatie en zich hier nog iedere
dag vol passie voor inzet.
Aflevering 3 Opmerkelijk: in Nederland blijkt niemand verantwoordelijk voor het werven van stamceldonoren!
